Herkes akil insan olmus ne güzel, tebrik ederim.
Valla ben mutlu olmasını-olmalarını istemiyorum.
Aslında bu hasetlik değil; haksızlığa karşı geliştirilen insani bi refleks.Beni incitmemiş insanların başarısı, mutluluğu beni çok mutlu eder mesela. Kendime çok da haksızlık edemem o yüzden.
Zor oldu ama hislerimi kabullendim; mutlu olmalarını istemiyorum. Kıskanç ya da haset gözükmemek için bunu sürekli bastırıp, olgun insan sırıtışı atmak, topluluk dernek gibi geleneklere o insanlara ikiyüzlü bir samimiyetle karışmak daha çok yıpratıyor.
Böyleyim, hislerim bu. Hislerimi kabullenmek çok hafifletti beni.Beni mutlu eder mi, ediyor mu? eder zannediyordum ama etmedi, etmiyor. Kötü haberleri geldi mesela bir kaç kez. Zannettiğim bir coşma hali olmadı; Aksine; kambur haline getirdiğim bu öfke yüzümdeki çizgiler ve saçımdaki beyazlarla buruk hissettirdi. Eee ne kazandım ki? hissi... yine de iki saatlik bir filmin sonundaki gibi bir anda filozof olamıyor insan. Dolayısıyla bu konudaki olgunluk hedefim için de cömert zamanlar tanıyorum kendime.
Öğrenilecek çok ders, yiyilecek çok fırın var daha.
