Yalnız olmayan kim?
Doğada diğer memelilerde anne bile bi noktadan sonra tekmeyi basıyor.
Ego,kibir,ölüm korkusu kırılgan, illüzyonik sosyolojik zırvalar türetti yüz yıllar boyunca.
Çoğu birbirinden belli bir düzlemde nefret ediyor ama politik davranıyor.
Sınavlar,kariyerler,sikişler... tüm bu silsileler daha önemli hissetme dopaminine hizmet ediyor.
Anneler yine bu konuda daha iyimser. Gerçi parası olmayanı anası bile sevmez diyen var.
Neyse.
İnsanlar fazla hassas yaratıklar.
Önemli görülmeye su gibi ihtiyacı var. Değilsin ama.
Teolojik açıdan da, materyalist açıdan da.
İlkinde tanrının insafına, ikincisinde de kozmosun şansına bağlı bir zavallısın.
