Ve tanrı insanı yarattı.
İlk insanlar gözlerini uçsuz bucaksız vahşi dünyaya açtıklarında kendilerini yapayalnız ve çaresiz buldular.
Gök gürlemelerinden şimşeklerden dehşetle korktular. (Düşünce Tarihi) Gecenin karanlığında çalıların arasından patlayan gözlerden, pençeleri ve dişleriyle ölüm saçan korkunç hayvanlardan ürktüler. Doğa o kadar büyük ve acımasızdı ki bu devasa güç ile tek başına baş etmek imkansızdı. Kaçtılar saklandılar ama nereye kadar ? Tek bir insanın gücü bir mamutu devirmeye yetmiyordu.
İçte o an en güçlü dürtü uyandı birleşmek.
-
Böylece aidiyet doğdu. İnsan ben değil biz olmayı öğrendi.
Şuan ki teknolojiyle dizginleri elimize almış olsakta atalarımızdan gelen bilinç ile güven duygusu, bir yere ait olma dürtüsü ruhumuza kazınmış.
