Bu karede yalnizca insanlar degil, bir kültür oturuyor.
Fesler, kusaklar, salvarlar... Her ayrinti, gösteristen uzak ama vakur bir hayat anlayisini anlatiyor.
Türk kültüründe kahvehane, sadece kahve icilen yer degil; sohbetin, istisarenin ve dostlugun yasadigi bir mektepti.
Bu fotograf sadece insanlarin bir araya geldigi bir kahvehaneyi göstermiyor..
.. ayni zamanda bir devrin yavas akan zamanini da hissettiriyor. Nargileler, fesler, tas döseli avlu, ahsap yapi...
O yillarda kahvehaneler yalnizca cay ya da kahve icilen yerler degil; haberlerin, hikayelerin, siyasetin, dostlugun ve sessizligin bulustugu mekanlardi.
Bu fotografdaki yüzlerin ciddi görünmesi, yalnizca insanlarin ruh halinden kaynaklanmiyor. O dönemde fotograf cekimleri uzun pozlama süresi gerektirdigi icin insanlar uzun süre hareketsiz durmak zorundaydi. Bu yüzden yüz ifadeleri daha sabit, bakislari daha agir görünüyordu.
Üstelik 19. yüzyilda fotograf, bugünkü gibi ani yakalamaktan cok resmi bir kayit veya portre olarak görülüyordu.. gülümseyerek poz vermek de pek yaygin degildi.
Fotografin yillar icinde yipranmis ve düsük cözünürlüklü hale gelmesi de gözlerdeki ifadeleri daha silik gösteriyor.
Bu nedenle ilk bakista donuk gibi görünen bakislar, aslinda dönemin fotograf teknigi ve kültürel aliskanliklarinin dogal bir yansimasidir.
