Türk dizilerinin yıllardır bitmeyen bir mafya ve “ağır abi” özentisi var. Adamın elinde silah, karşısında onlarca silahlı adam var ama bizim karakter zerre korkmadan racon kesiyor, herkese gider yapıyor, sonra da sanki dünyanın en karizmatik insanıymış gibi gösteriliyor. Mafya geliyor mahalleyi basıyor sonra ana karakterin birbirinden çiroz elemanları makineli tüfekli adamlara silahla kafa tutuyor. Bide çiroz ağır abi ile mafya birbiri ile konuşuyor. Oğlum sen mahallede çiroz, ciğeri beş para etmez bir serseriden başka birşey değilsin. Senin neyine oğlum mafya babasına kafa tutmak? Kaldı ki sen mafya babasını hiçbir zaman göremezsin. O işini kendisi halletmez adamları halleder. Ayrıca öyle konuşma falanda olmaz direkt gelir kafana sıkarlar. Gerçeklikten uzak senaryolar...
Sorun sadece gerçekçilikten uzak olması değil. Bu karakterler özellikle genç izleyicilere “silah = güç, korkusuzluk = karizma, şiddet = saygınlık” gibi son derece yanlış mesajlar veriyor. Gerçek hayatta silahın karşısına dikilip racon kesmek çoğu zaman kahramanlık değil, ciddi bir tehlikedir. Bir de bu karakterlerin sürekli “delikanlılık”, “namus”, “şeref” gibi kavramlarla romantikleştirilmesi var. Sanki insanları tehdit etmek, silahla dolaşmak ve sorunları şiddetle çözmek birer erdemmiş gibi sunuluyor.
Diziler elbette suç ve mafya hikayeleri anlatabilir. Problem mafyayı anlatmak değil, mafya kültürünü havalı ve özendirici bir yaşam biçimi gibi pazarlamak. Özellikle çocukların ve gençlerin izlediği yapımlarda bunun biraz daha sorgulanması gerektiğini düşünüyorum. Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz?
Sorun sadece gerçekçilikten uzak olması değil. Bu karakterler özellikle genç izleyicilere “silah = güç, korkusuzluk = karizma, şiddet = saygınlık” gibi son derece yanlış mesajlar veriyor. Gerçek hayatta silahın karşısına dikilip racon kesmek çoğu zaman kahramanlık değil, ciddi bir tehlikedir. Bir de bu karakterlerin sürekli “delikanlılık”, “namus”, “şeref” gibi kavramlarla romantikleştirilmesi var. Sanki insanları tehdit etmek, silahla dolaşmak ve sorunları şiddetle çözmek birer erdemmiş gibi sunuluyor.
Diziler elbette suç ve mafya hikayeleri anlatabilir. Problem mafyayı anlatmak değil, mafya kültürünü havalı ve özendirici bir yaşam biçimi gibi pazarlamak. Özellikle çocukların ve gençlerin izlediği yapımlarda bunun biraz daha sorgulanması gerektiğini düşünüyorum. Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz?
