Konusu aslında çok eski ve tanıdık bir çatışmaya dayanıyor: biri hayallerinin peşinden giden, kırılgan ve dünyaya farklı bakan bir insan, diğeri ise başarıyı, yükselmeyi ve somut hedefleri önceleyen biri. Buna rağmen sonunu merak ettim, mutlaka izleyeceğim.
Mutlak tavsiye edebilirim.
Fakat aklıma şu soru geliyor: Bu dünyanın "gerçek" , hayallerin ise "gerçek dışı" olduğunu nereden biliyoruz? Eğer yaşadığımız hayat mutlak gerçekse, neden ölüm var? Neden her şey geçici? Belki de bizim gerçek dediğimiz şey de başka bir açıdan bakınca bir tür yanılsama ya da kısa bir misafirlikten ibaret.
Mutlak gercek yasadigimiz hayat ama hakikat mi, onu bilmiyoruz.
Yani aclik,barinma gibi ihtiyaclarimiz gercek,realite.
SOrunu rasyonel bazda ele alacak olursak,sordugun sorulara rasyonelitenin cevabi yok, daha dogrusu bunlarla ilgilenmez.
Ölümü rasyonel olarak algilar ve kabulleniriz.
Ölümden öncesi ve sonrasi ilgi disindadir.
Epikür ün dedigi gibi, ben varsam ölüm yok,ölüm varsa ben yokum.
bu rasyonel.
Gercek gecici mi?
Enerjiyi gercek olarak ele alirsak, enerji gecici degil,akicidir.
Sen öleceksin ve bedenin toprak olacak vs vs.
enerji transferi gerceklesecek.
Hologramda yasiyorum deme hürriyetine sahipsin elbet fekat bu tutum seni beni sorumluluklarimizdan muaf edemez.
O yüzden hayallerle yaşamak neden küçümsenecek bir şey olsun? İnsan sadece para, makam, statü ve kariyer hedefleriyle mi anlam bulur? Şiirin, sanatın, hayal gücünün peşinden gitmek neden daha değersiz kabul ediliyor?
Kücümsenmiyor...karli mi karsiz mi ona bakiliyor.
Bazen hayaller de, bizi artik gerceklestir diye yalvarir da, tembellik buna ket vurur..
para makam vs hedefleriyle anlam buluyor tabii..
bazilarin yapisi bu..ama herkese illa da böyle olacaksin derse yanlis olur her insan farkli.
Burada özü kesfetmek lazim.
Siirin sanatin pesinden kossunlar...
BEnim gözlemledigim ve bir cok yazarin saairin hayatini irdeledikten sonra ulastigim nokta sudur ki;
sanati yap kardesim ama dünyevi sorumluluklara girme...yapamiosun cünki.
Dosto nazim hikmet nietzsche su an aklima gelenler.
olmuyor desteklenmiyor bu tür konularda.
Asıl merak ettiğim şu: Genç kadının ulaşmak istediği zirve tam olarak neydi? Daha fazla statü mü, daha fazla güç mü, daha fazla para mı?
Hayatini bosa harcamamak.
üretmek kazanmak..tabi bununla birlikte güç
(Öyle biriyle de evlenio sonra da...fazla spoiler vermim)
Ona göre yazarlik sairlik bos isler idi.
Diyelim ki bunların hepsine ulaştı; sonunda elde edeceği şey, hayal kuran adamın dünyasından gerçekten daha mı gerçek, daha mı kalıcı?
buna filmin sonunda sen karar vereceksin.
daha rasyonel,mutlu etti mi...görürsün.
Belki de Carl Spitzweg'in Der arme Poet tablosunun bu kadar etkileyici olmasının nedeni de bu. Dışarıdan bakınca yoksul, başarısız ve dünyadan kopuk görünen şair, kendi evreninin içinde belki de çevresindeki herkesten daha zengindir. Çünkü insan bazen ekmekten önce anlamla, kariyerden önce hayalle yaşar.
Ama karni aç.
