Bu tarz konulara takılı kalan insanlar hep garibime gitmiştir.
Domuz eti, alkol vb. de bunlardan biri.
Bakıyorsun akşama kadar gıybet yapıyor fakat domuz eti söz konusu olunca histeri geçiriyor. Sucukta ya da işlenmiş etlerde alttan gizlice domuz eti-eşek eti katılma ihtimaline karşı obsesif bir şekilde tüketmeyen binlerce insan örnek gösterilebilir.Çevrenizde illaki vardır böyleleri.
Biraz bilse mesela inandığı dini, Domuz çiftliği kursa bile gıybet huyu karşısında tanrı huzurunda daha şanslı olacağını bilir.Çü
nki gıybet helallik gerektirir. Gıybet,iftira,dedikodu,kınama, kul hakkı... çoğu zaman çeşitli psikolojik aynalamalarla normalleştirilir.
Şu ölünün arkasından ne denir muabbeti de öyle. Adamı-kadını ölene kadar doğru düzgün arayıp sormazsınız, bi yaralı parmağa işemezsiniz,ölünce toprağı bol olsun diyene ışıkta uyusun diyene iman dersi verirsiniz. Tabutunu en ön sırada taşımak, gömülürken ilk toprağı atan olmak istersiniz. Arayıp sormadığınız meftanın evine bi kap yemek yapmadan gider, utanmadan yemek verilmesini istersiniz. Pide-ayran moda şu sıra. İkram edilmezse 'püüü bi ikramda bile bulunmadılar taziyede' diye gıybete yine devam.
Aslında eğitim ve gelişim psikolojisi ile yakından ilgili bu konu. Uzun mevzu.
''Ey iman edenler! Zannın çoğundan sakının; çünkü zannın bir kısmı günahtır. Birbirinizin gizli hallerini ve kusurlarını araştırmayın (tecessüs etmeyin). Birbirinizin gıybetini yapmayın Hucurât Suresi, 12. Ayet''
''Ameller ancak niyetlere göredir'' sevdiğim bir ayet ve hadis
Bir metafor olarak bir fahişenin yüreğinden kopup gelen, tüm ruhsal ızdıraplarla sarılı, duygusal, ezbere arapça kelimelerden uzak,tanrı için ,içinden gelen kelimelerle bezenmiş bir duanın-temennin tanrı katındaki kıymetini bilemeyiz.
