16 yasindaydim, o kiṣ popüler bi ceket vardi tüm cool kizlar onu giyiyordu, babam dedi haydi tamam sana da alalim.... biraz tuzluydu, nasil oldu sasirmistim. Ha fakir degildik, halimiz vaktimiz yerindeydi, ama iste eski yokluk kafasindan cikmayan bir anne babanin elinde büyümek zordu.
AMAN TANRIMMM DEDIMMM, benden mutlusu yoktu!!! gittik 36 bedenini sectim, tig gibi hatundum, babam bakti, dedi yok cok dar, 38 dene, tamam dedim 38 denedim, eh fena degildi, 38 de okeydim...
söyle bi bakti, dedi 40 alalim seneye de giyersin. O an ki mutlulugum ardindaki mutsuzlugub tarifi yok. Orda almayalim dese daha mutlu olacaktim.
40 beden aldi, seneye de giyerim diye. Bu yașima geldi, hic 40 beden kislik cekete ihtiyacim olmadi.
Okulun en cool ceketini giyiyordum ama üstümde babane ceketi gibi duruyordu, igrenc bir hissiyatdi.
Demem o ki, yapmayin, kursaginda birakmayin evlatlarinizin. Ama kime diyorum, o nesil gecti, hepimizin buna benzer hikayeleri vardir elbette..
Tabi anacığım zevkli birisi olarak giydirirdi bizi
